Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Πολυγαπημένο...



...πλην όμως εγκαταλελειμμένο βλογ μου,

Ήταν 1η Απριλίου του σωτηρίου έτους 2015, όταν έκανα μια ανάρτηση που ανακοίνωνε το κλείσιμό σου. Οι λόγοι που συνετέλεσαν σε αυτό ήταν οι εξής: 
α). Η συνεργάτις Μαρίνα Ζέας πήρε των ομματιών της και έφυγε για την ιδιαίτερη πατρίδα της, αρραβωνιάστηκε τον Τάσο τον ταξιτζή, κατόπιν οι δυο τους μετανάστευσαν στο Βερολίνο και καθώς ήταν πολύ ερωτευμένη, αποχώρησε και από το βλογ, διότι δεν προλάβαινε πλέον να ασχοληθεί μαζί σου. 
β). Ο συνεργάτης mitsopd σταμάτησε να φτιάχνει κόμικς και το έριξε στην ποίηση, άνοιξε δικό του βλογ όπου βάζει τα ποιήματά του, ήταν τρισευτυχισμένος και δεν προλάβαινε πλέον να ασχοληθεί μαζί σου. 
Έτσι λοιπόν και μη έχοντας συνεργάτες, μόνη, κατάμονη, πήρα την απόφαση να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου και να μην ξαναμπώ εδώ πέρα μέσα. 
Και την κράτησα την απόφαση έως και σήμερα, που, όλως τυχαίως, πέρασα έξω από ένα σπίτι που είχε μια αυλή και μέσα στην αυλή είχε ένα κοτέτσι. Βλέποντας τις κότες και ακούγοντας το μελωδικό (;) κακάρισμά τους, ένοιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά και ένα δάκρυ κύλησε από το αριστερό μου μάτι. 
Και σκέφτηκα: "Πόσο μουλάρα είσαι Άννα (σ.σ. ναι, αυτό είναι το κύριο όνομά μου, το Αθηνά είναι το μεσαίο μου όνομα), που έχεις εγκαταλείψει τις κότες σου μόνες κι απροστάτευτες, ατάιστες κι απότιστες τόσο καιρό; Πόσο;". 
Γυρνώντας σπίτι άνοιξα το λάπι τόπι και ήλθα να σε βρω αγαπημένο μου βλογ. Και έμεινα να χαζεύω τις κότες μου, κάτω από την επικεφαλίδα, και την πουλάδα μου την Βιολάντω την τζαζλή, κάτω αριστερά όπως βλέπει κανείς την οθόνη, και αποφάσισα ότι θέλω να ξανάρχομαι και να σε βλέπω και να γράφω ότι μου κατεβαίνει, έτσι, για να περνά η ώρα. 
Τώρα θα μου πεις, και θα έχεις και δίκιο, ότι "δεν μπορείς μαντάμ να με κλείνεις έτσι ξαφνικά, χωρίς μια προειδοποίηση, ένα μήνυμα, έστω ένα τηλέφωνο βρε αδερφέ και μετά, πάλι ξαφνικά, να με θέτεις σε λειτουργία. Δεν είναι ηθικό. Άσε που κάλλιστα αυτή η κίνηση δύναται να θεωρηθεί και σαν ριζική αλλαγή άποψης, κοινώς κυβίστηση". 
Κι εγώ θα σου πω πως "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό" (κατά Βουλγαράκη πάντα). Όσο για τις κυβιστήσεις που μου προσάπτεις, δεν ιδρώνει και πολύ το αφτί μου, μιας και οι απόψεις είναι της μόδας να αλλάζουν, τα όχι να μετατρέπονται σε ναι, οι ιδεολογίες να πηγαίνουν άκλαυτες. Και στη τελική, σ’ αγαπάω αρκετά και δεν μπορώ να σε αφήσω κλειστό για πάντα. Δεν μπορώ, πλέον, να σκέφτομαι τις κότες μου μόνες κι απροστάτευτες, ατάιστες κι απότιστες. Έρχονται δύσκολες ημέρες με τα νέα μέτρα και θα μου χρειαστούν. Κι κότες μου, μα και τα αβγά τους". 
Διαγράφω λοιπόν τους συνεργάτες από το σάιδ μπαρ, διαγράφω και την τελευταία ανάρτηση με ένα Χ πορτοκαλί. Και συνεχίζω μόνη μου. Δεν γνωρίζω κάθε πότε θα σε επισκέπτομαι, δεν γνωρίζω εάν θα προλαβαίνω να επισκέπτομαι άλλα βλογς, δεν γνωρίζω εάν θα έλθουν να σε δουν άλλοι βλόγγερς. Ένα μόνο γνωρίζω: Μου έλειψες αγαπημένο μου βλογ. Κι εσύ και οι κότες μου. 
Έτσι λοιπόν, χωρίς πλάνο, διαγράφω το Game Over και πατάω το Start New Game. 

Με εκτίμηση,
Άννα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ότι προαιρείσθε...