Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Τρίτη ιστορία: Κάποτε, στη μακρινή Μαλαισία...

...ζούσε μια κότα, η οποία σύχναζε στα μπαράκια της πόλης που κατοικούσε, και τα γύριζε όλα, ένα προς ένα με τη σειρά, κερνώντας όλους τους παρευρισκόμενους, και πίνοντας μαζί τους, χωρίς ποτέ να παρεκτρέπεται και να χαλάει την καλή συντροφιά. Αντιθέτως, ήταν πάντα η ψυχή της παρέας. 
Φιλική με τους πάντες, γνωστή με όλους τους παλιούς θαμώνες των μπαρ και πάντα πρόθυμη να κάνει τους καινούργιους να νιώσουν σαν να τους γνώριζε χρόνια. 
Κανείς δεν ήξερε το όνομά της, γιατί πάντα το κρατούσε κρυφό. Ήθελε όλοι να τη γνωρίζουν για τον φιλικό της χαρακτήρα και τις πράξεις της, και όχι για τα όποια προσωπικά της ελαττώματα ή τα κουτσομπολιά διαφόρων περίεργων. 
Όταν η κότα γέρασε και πέθανε, έπεσε μεγάλο πένθος στην πόλη. Χιλιάδες κόσμου παρευρέθησαν στην κηδεία της, όπου ο Δήμαρχος ανακοίνωσε ότι προς τιμήν της διάσημης αυτής κότας, η πόλη θα άλλαζε το όνομα της και θα έπαιρνε το παρατσούκλι με το οποίο η κότα ήταν γνωστή.
Έτσι η πόλη ονομάστηκε Κότα Μπαρού.


ΥΓ. Για περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Δεύτερη ιστορία: Κάποτε, στη μακρινή Μαλαισία...

...ζούσε μια κότα, η οποία ήταν από μεγαλοαστική οικογένεια και ήταν μεγαλωμένη στα πούπουλα. Είχε καλούς τρόπους, ήταν πολύ όμορφη και πάρα πολύ σικάτη. Έδινε ιδιαίτερη σημασία στην εμφάνισή της και στο ντύσιμό της. Ήταν πάντα καλοντυμένη και τα φορέματά της ήταν σχεδιασμένα και ραμμένα από τους μεγαλύτερους μόδιστρους ανά τον κόσμο.
Αγαπούσε πολύ το βελούδο και, σχεδόν, όλα της τα ρούχα ήταν φτιαγμένα από αυτό. Η αγάπη της σ’ αυτό το είδος υφάσματος, την ώθησε να φτιάξει, στην πόλη που ζούσε, ένα εργοστάσιο παραγωγής βελούδου, όπου σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της πόλης δούλευαν εκεί και ήταν καλοπληρωμένοι, έπαιρναν κανονικά τα ένσημά τους και είχαν και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η ανεργία είχε γίνει παρελθόν σ’ εκείνη την πόλη και όλοι ήταν ευτυχισμένοι. 
Αλλά επειδή τα ωραία πράγματα δεν κρατάνε για πάντα, ήλθε μια μέρα που η κότα, που τόσο αγάπησε το βελούδο απεβίωσε, ευτυχώς στα πολύ βαθιά γεράματα. 
Τότε το Σωματείο Εργαζομένων Βελουδοποιίας, αποφάσισε να τιμήσει την προσφορά της σικάτης κότας στην οικονομία του τόπου και ονόμασε την πόλη που έζησε, με το παρανόμι που είχαν δώσει οι εργάτες στην αγαπημένη τους εργοδότρια.
Έτσι η πόλη ονομάστηκε Κότα Βελούδ.


ΥΓ. Για περισσότερες πληροφορίες, εδώ.