Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Στο νοτιοανατολικό προάστιο...



...των Αθηνών, όπου βρίσκεται η πολυκατοικία που είναι το πατρικό μου, ζούσαν κάποτε, στον δεύτερο όροφο, ήτοι ακριβώς πάνω από εμάς, η κυρία Πηνελόπη με τον σύζυγό της, τον κύριο Οδυσσέα. 
Ο κύριος Οδυσσέας ήταν καπετάνιος σε καράβι εμπορευμάτων και ταξίδευε στα πέρατα του κόσμου. 
Σε όποιο λιμάνι έπιανε το καράβι, έμεναν λίγες μέρες και εκείνος κατέβαινε και έκανε περιπάτους και κουβέντιαζε με τους ντόπιους, αλλά και με τις ντόπιες και πέρναγε πάρα πολύ ωραία, ιδιαιτέρως με τις ντόπιες, ενώ πίσω στο σπίτι τους η κυρία Πηνελόπη, ύφαινε μια κουβέρτα στον, ειδικά κατασκευασμένο για διαμέρισμα πολυκατοικίας, μίνι αργαλειό της, σιγοτραγουδώντας "Τάκου, τάκου ο αργαλειός μου, τάκου κι έρχεται ο καλός μου...". Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Ο κύριος Οδυσσέας, λοιπόν, όταν γύρναγε από κάθε ταξίδι, μου έφερνε σπιρτόκουτα, διότι έκανα συλλογή. Με αποτέλεσμα να έχω σπιρτόκουτα από μέρη μακρινά και εξωτικά. 
Μόνο από ένα μέρος δεν μου έφερε σπιρτόκουτα. Από τη Μαλαισία. 
Από εκεί, ο κύριος Οδυσσέας, μου έφερε τρεις ιστορίες, για τρεις πόλεις της Μαλαισίας, που του τις είπαν οι ντόπιοι και ουχί οι ντόπιες και τις οποίες θα σας τις διηγηθώ σε τρεις επόμενες αναρτήσεις, διότι τώρα πλέκω μια εσάρπα και δεν προλαβαίνω. 
To be continued...