Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Ήταν πρωί του Αυγούστου...

...κοντά στη ροδαυγή, βγήκα να πάρω αέρα στην ανθισμένη γη, όταν άκουσα από το κινητό τηλέφωνό μου τον χαρακτηριστικό ήχο "πλοπ" του μηνύματος στο φέισμπουκ. 
Με ενημέρωνε ότι θα εκδράμει στο Ναύπλιο και με ρώταγε αν ήθελα να συναντηθούμε. Έλεγε για Παρασκευή. Δεν μπορούσα όμως και, αγόγγυστα, είπε πως θα έλθει το Σάββατο. 
Της πρότεινα να κρατάει τον Ριζοσπάστη, για να την αναγνωρίσω. Μου είπε ότι θα την αναγνώριζα και χωρίς αυτόν, μιας και είναι ψηλή, ξανθιά, με γαλανά μάτια, ευαίσθητη και δυναμική συνάμα. Οπότε δεν είχα πρόβλημα. Το ευαίσθητη και το δυναμική, μου έφτανε. Και, όντως, την αναγνώρισα αμέσως. Ήταν ακριβώς όπως είχε περιγράψει τον εαυτό της. Με κάποιες μικροδιαφορές βέβαια, που δεν είναι της παρούσης. 
Η συνάντηση έλαβε χώρα σε καφέ που βρίσκεται σε ένα στενό, όχι και πάρα πολύ στενό, της παλιάς πόλης. Η κουβέντα ήταν ενδιαφέρουσα και κινήθηκε τόσο σε θέματα κοινωνικού περιεχομένου, όσο και σε προσωπικές εκμυστηρεύσεις. 
Αυτό που αξίζει να σημειωθεί, είναι ότι έφερε μαζί της κι ένα αεράκι δροσερό, το οποίο μας συντρόφευε μέχρι την ώρα που εκείνη έφυγε. Ήταν απόλυτα μαγικό αυτό, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν έρθει, η θερμοκρασία ήταν τόσο υψηλή, που οι κότες της περιοχής γεννούσαν τηγανιτά αβγά. 
Εκτός από το αεράκι το δροσερό, έφερε και δύο δώρα για εμένα. 

Το πρώτο (μια κότα-κουμπί), το είχε φτιάξει 
με τα χεράκια της 

 
 και το δεύτερο (ένα βιβλίο), το είχε γράψει 
με τα χεράκια της. 

 

Το πρώτο το έφτιαξε επί τούτου και λόγω του περιεχομένου του βλογ μου, το δεύτερο είχε γραφτεί πιο παλιά, αλλά θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως ήταν ένας οιωνός για το ότι θα γνώριζε κάποτε μια αρτίστα του βωβού που αγαπάει τις κότες. 
Περιττό να πω το πόσο χάρηκα με αυτή τη συνάντηση και πόσο ευχαριστήθηκα με αυτά τα δώρα και πόσο θα ήθελα να την ξαναδώ. Και θα την ξαναδώ. Εν ευθέτω χρόνω.
Μετά τη συνάντηση, ανταλλάξαμε κάποια μηνύματα στο φέισμπουκ και σε ένα από αυτά μου είχε ετοιμάσει μια καινούργια έκπληξη. Ένα έργο τέχνης με μια κότα και τα κοτόπουλά της, με ποτά και με ένα αβγό Φαμπερζέ, με ένα κοχύλι κι ένα κοτέτσι-αχυρώνα-ανεμόμυλο, με ένα φορτηγάκι που πουλάει παγωτά κι ένα μανιτάρι, με ένα μπαλόνι κι έναν φράχτη και με ένα κουμπί, για να την θυμίζει. 
Ένα έργο τέχνης, που του αρμόζει να κοσμεί μόνιμα το σάιδμπαρ του βλογ μου, όπως ήδη κάνει. 
Το κορνίζωσα και ιδού, καμαρώστε το:


Αχ καλέ, παραλίγο να το ξεχάσω... Δεν σας είπα τόση ώρα σε ποια αναφέρομαι. 
Στη Γούμαν φυσικά! 
Ξέρετε εσείς καμιά άλλη ψηλή, ξανθιά, με γαλανά μάτια, ευαίσθητη και δυναμική συνάμα;